3/11/08

Hitzak bilatzen

Es curioso como, a veces, te pasas años buscando las palabras exactas para explicar algo que sientes, y de repente, alguien que no te conoce, consigue hacerlo, en unos versos, una canción, unas líneas ...hitzen mundua...

Mundua ikusi nahi dut, baina zure ohetik
mundua ikusi nahi dut...
Ahazten ez duzun kantu, zure ezpainetan
kantua izan nahi dut...
Ta non ezkutatzen zinen orain arte
urte luzeegi hauetan agertu gabe?
Helduidazu eskutik estu arren
ilun dago ta ez dakit bueltatzen
Itsaso izan nahi dut, zure ekaitzetan
Itsaso izan nahi dut...
Etxerako bidea, soilik zure oinetan
bidea izan nahi dut...

(berri txarrak/bueltatzen)




23/9/08

Sintonizar

Hoy han dicho en la tele que han muerto tres mujeres y que han sido ellos,
que un hombre-bomba entró en un bar dispuesto a dialogar con sus muertos,
que bombardean una ciudad y algo ha salido mal, por supuesto.
Una bomba inteligente ha matado al presidente; pensó que era bueno.

(La ley innata / Extremoduro)



10/9/08

En una lágrima

El día de ayer hizo explotar miles de emociones que una no sabía ni que poseía. E hizo que viera a gente que casi ni recordaba que existían si no miro las fotos viejas. Algo que, probablemente, tarde mucho tiempo en hacer.

Viejas caras conocidas, cada una con su historia, cada una con una relación distinta. Pero ayer todo eso daba igual.

Siempre he dicho que el colegio no fue mi mejor época. No congenié excesivamente con según quién, y supongo que la edad del pavo acrecentó esas cosas. En cambio, había fijos con los que, si bien no hacía excesiva vida fuera de aquellas aulas, compartí con ellos todas aquellas emociones primerizas, que eran muchas en tantas horas juntos. Él era uno de ellos.

Sin embargo, madurar nos hizo que al volvernos a ver con el tiempo hubieramos aprendido a recordar con cariño aquellos tiempos. Y entonces llegó la mejor época del colegio. La de las risas compartidas, la de los recuerdos graciosos y la del pasado común. Esas cenas que quién sabe cuándo volveremos a celebrar sin olvidar que falta uno de los que ha acudido a todas las citas hasta ahora.

Ayer vi a aparecer a todos ellos, y muchos más, con la misma cara apenada. Algunos, destrozados. Lo mejor fue no necesitar más de una mirada para decirles todo lo que quería decirles.

Desde el domingo soy incapaz de separar su recuerdo de una imagen. No sé si es que no acierto a recordar más, o es que con esa imagen me basta para resumir todo lo que él era. Estamos en clase, en 4º de ESO, él sentado detrás de mi y con esa sonrisa medio pilla, medio contagiosa, tan típica de él. La de vaciles que tuvimos ese año (y los anteriores) sentados a la distancia de un pupitre en todo el curso.

Agur. Costará aprender a mirar calle arriba sin toparse de sorpresa contigo.

Beti gogoan, lagun


25/8/08

Iraultza txikiak

"Volvimos a efectuar esa danza nocturna que desde el comienzo nos resultó natural: dormir abrazados tan estrechamente que si uno se daba la vuelta el otro se acomoda y si uno se separa el otro se despierta".
(La suma de los días, Isabel Allende)
Es sólo ante pequeños detalles cuando una puede percatarse que está en presencia del amor. Como todo lo bueno de la vida.

4/8/08

Muerte a Peter Pan

Odio a Peter Pan por no haberme aceptado en su grupo, por haberme echado del increíble País de Nunca Jamás, por permitirme crecer, por hacerme soñar, cada día, con un mundo al que ya nunca podré volver, por hacerme vivir eternamente peleada con el paso del tiempo y por no haberme enseñado, nunca, a asimilarlo. ¡Falso!

"Era pronto para todo y tarde para cambiar. Aún me guardo algunas fotos que no me atrevo a mirar. Era todo tan hermoso que no podía durar. En la flor de nuestras vidas, con tanto amor para dar. Nos gustaba jugar a tener el mundo en contra nuestra. Quería cumplir dieciocho, quería vivir para siempre a mi aire. Y tú lo sabías bien: lo que empieza acaba, se nos escapa. Era todo tan hermoso , se fue deprisa y no volverá".
(Tarde para cambiar / Amaral -a mi aire-)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...